Menu

Narantuya

har hannen
opdroege mei it waskwetter
seagje beam en streakje skiep

seagje beam en streakje skiep
al jierren jierren sûnt sy faam
en klear om blommen út te tearen
foar de man dy’t nimmer kaam

har heupen
bryktôge op it berchlân
sitte kruk en ride hynst

sitte kruk en ride hynst
mar de rook fan âlde langst
hinget noch altyd om har hinne
as sy fjoer slacht yn ’e kachel
lekkens wasket yn ’e sinne

Naraa

har tearen
ynprinte mei it sinneljocht
jouwe skrift oan har gesicht

jouwe skrift oan har gesicht
fertelle frjemden in ferhaal
mar de skrassen op ’e siele
swije yn in eigen taal

op jûnen fan ferjitte
skoot sy oan en krûpt sy wei
yn ’e waarmte fan de minsken
skinkt en drinkt sy glimkjend mei

Naraa

fansels de leafde moat besongen
elts in liet mei lûde stim
wylst de wodka boaiem rekket
brekt ynienen har stille glim

sy stiet op tusken de oaren
skuort de klean út yn ’e snie
en gûlt har liet op tsjin de bergen
in wolvinne ûnder skiep


Narantuya

her hands
dried up with the washing water
saw tree and stroke sheep

saw tree and stroke sheep
for years and years since she was young
and ready to unfold flowers
for the man who never came

her hips
dragged crooked on the highlands
sit on stools and ride horses

sit on stools and ride horses
yet the odour of old longing
still hangs about her
when she lights a fire in the stove
or rinses sheets in the sun

Naraa

her wrinkles
imprinted with sunlight
bring writing to her face

bring writing to her face
tell strangers a story
but the scratches on her soul
stay silent in their own speech

in evenings of forgetfulness
she draws up and hides away
in the warmth of the people
pouring and drinking along

Naraa

of course love has to be sung
let each sing it out loud
while the vodka hits the bottom
her quiet smile suddenly breaks

she stands up between the others
tears off her clothes in the snow
and cries out her song up the mountains
a she-wolf among sheep

Lyrics: Nynke Laverman
Music: Nynke Laverman & Sytze Pruiksma
English translation: Willem Groenewegen